[ Kijk hier voor de website van De Hekkensluiters ]
Zondagmiddag 2 uur. De 24 uur race van Olen loopt op z'n einde. Nog 120 loodzware minuten voor de teamrijders. Racekabouter heeft het voornemen om de laatste ronden af te maken. Ondertussen zit ik rustig in de schaduw en ik eet mijn frietje met mayonaise. Ik weet inmiddels dat ik niet de reserve teamrijder ben om eventueel de laatste rijder van de Hekkensluiters te zijn. Alhoewel het - gezien mijn rondetijden - wel toepasselijk zou zijn. De hekkensluiter van de Hekkensluiters. De laatste die de deur dicht doet. Het stemt mij gerust, we zijn inmiddels al meer dan 24 uur verder. Op weg naar Olen. De kwartiermakers hebben bezit genomen van de beste plaats langs de baan, waar vanonder een partytent diverse teamorders aan de coureur gegeven kan worden. Lekker in de schaduw, want dat is wel nodig. Proviand genoeg en er zijn zeker geen stoelen te kort. Rode handen en blaren. De teamrijders zijn niet alleen herkenbaar aan de racepakken, raceschoenen en vermoeide getekende gezichten. Het zijn de rode handen, althans het ontsmettingsgoedje die de vrijwilligers van de Belgische Rode Kruis op de diverse open en doorgeprikte blaren hebben gesmeerd. Het werkt effectief en afdoende om nog een paar uurtjes de rondes te kunnen rijden. Het geeft mij een beetje voldoening, dat de professionals ook blaren kunnen oplopen. Ik kijk naar mijn rode handen, het valt nog mee, maar het doet wel zeer. Misschien is dit wel het warmste weekend van deze zomer. Een paar uurtjes voor de start; de laatste trainingsronden op een schone baan, vrij van rubber. De rijderswissel wordt geoefend, zie het maar als een pitsstop. Stoeltje erin, zitten, gas erop en weg. Glijdend door de eerste bocht, te ruim in de tweede, begin ik aan mijn eerste oefenronde. Het gevoel moet nog komen, maar dat is voor later in de avond wanneer ik aan de beurt ben. De start is voorbestemd voor de sterrijder van De Hekkensluiters. De verschillen tussen de teams zijn groot. Er zijn nog twee teams met een verschil van 2 laps. Ik zie op de monitor, dat het Kamikaze Team de concurrent Mol 1 in Action inloopt. Met nog maar een uur voor de boeg gaat het nog spannend worden. Geen marge voor fouten. Voor ons is het duidelijk dat wij zeker zijn van onze eindpositie. De race doop voor mij is vroeg in de avond, tijdens de eerste kartwissel. "No way back", geen snelle kartwissel, een nieuwe kart met andere rijeigenschappen; stoel verzetten, de lichten gaan aan, nog een paar seconden. De lampen gaan uit, mijn rechtervoet is diep en stevig ingedrukt en ik kijk over mijn linkerschouder en ik zie een ander teamrijder naderen. Uit de pitsstraat duik ik achter hem. Er is nu geen marge meer voor ruime bochten. Het eerste rubber is gelegd. Na een ronde merk ik de verschillen van deze kart met de voorgaande. De bestuurbaarheid is minder. Met voorwielen happend en klapperend in de bochten zoek ik mijn weg op het parcours. Nog 3 uur voor de volgende, wellicht betere, kart. Niet dat ik die tijd volmaak… Op de baan staat een heus officieel blauw podium met de cijfers 1, 2 en 3. Er is snel een houten krat met ervoor een whitebord met de geschreven tekst "plaats 11" geplaatst, hetgeen bij het publiek voor nodige hilariteit zorgt. Na 24 uur hebben we in ieder geval een ereplaats veroverd. "Hondewacht", ik word gewekt met de mededeling snel aan te kleden en stand-by te staan voor de komende wissel. Met slaap in mijn ogen doe ik mijn helm op en word ik geassisteerd met het vastmaken van de gesp van mijn helm die maar niet wil sluiten. Ondertussen trek ik mijn racehandschoenen aan en kijk ik naar mijn handen. Het klopt, duim aan de linkerzijde van mijn rechterhand. Het is ook maar hoe je het bekijkt. Het is donker buiten en ik sta klaar. Mijn teamgenoot houdt het toch nog langer vol en de wissel wordt uitgesteld. De snelle wissel komt er toch aan. Stoeltje erin, zitten en gas erop. Aan het einde van pitsstraat zit ik pas goed. Gelukkig is dit een snel karretje en het gaat voorspoedig. Niet dat ik de illusie had om iemand in te halen. In de diverse bochten zie ik een snellere teamrijder - en dat zijn ze allemaal - al aankomen. Veelal heb ik het op tijd in de gaten en voor die keren dat ik het niet zag, gaven zij door middel van een vriendelijke tik van achteren wel aan, dat een snellere kart zich aandiende. De laatste 10 minuten voor de kartwissel is een kwestie van doorbijten. Er is geen wissel, bochten gaan niet meer zo soepel en ik kwak soms genadeloos tegen de banden. Mijn handen doen zeer. Eigenlijk doet alles zeer … Een bijzonder evenement, terug naar Nederland. Ik zit weer riant in mijn autostoel die compleet anders aanvoelt. Maar het sturen doet ook heel vreemd aan. Met vernieuwde rijdersinzichten en -ervaringen ontdek je nog meer gestuntel in het zondags- en vakantieverkeer op de Ring van Antwerpen. Ik doe het rustig aan. Karten is leuk, maar 24 uur is teveel … De laatste wissel, mijn laatste rit op zondagochtend. Het gaat er hard en fel aan toe. De toprijders van diverse teams hebben plaatsgenomen om nog aan een verbetering van hun teampositie te werken. Er wordt onderling een flinke strijd geleverd en uiteraard zitten zij niet te wachten op langzaam verkeer. Alhoewel ongeduld soms wordt getoond door diverse agressieve tikken aan de achterzijde van mijn kart, is er voornamelijk sportief rijgedrag. Dit wordt getoond door een opgestoken duim of hand, waarvan ik er heel veel van heb gezien. 24 uur later kijk ik terug naar een heel bijzonder weekend. Pret en afzien, lol en prestatie, loyaliteit en sportief gedrag. Het beeldmateriaal wordt "geupload" en de eerste Belgische bezoeker heeft de website bekeken. Er zullen nog meer volgen. "Chapeau" voor Goodwillkarting, "Chapeau" voor alle teams en "Chapeau" voor al mijn teamgenoten !
En mocht u onze prestaties gaan bekijken, we zijn herkenbaar aan onze "bumpersticker" ...
[ Kijk ook op website van De Hekkensluiters ]
Met u heb ik de "human factors" behandeld. Maar onze twee mannen, één uit Pau en de andere uit Zandvoort, hebben in de afgelopen dagen - in het diepste geheim - het nodige "research and development" - werk gedaan.
Uitaard zal ik niet de details behandelen, daar wij onze teamstrategie niet willen blootleggen. Maar ik maak u wel deelgenoot van de Hekkensluiters' uitgebreide voorbereidingen.
Onze man uit Pau Niet geheel origineel, maar wij doen aan bedrijfsspionage. Er bleek nog middelen aanwezig te zijn om op gehele - nog niet te controleren - wijze, ons ter beschikking gestelde materialen te gebruiken en te verfijnen.
We hebben gedacht om te starten op "Full Wet" banden, echter is dit zichtbaar. De optie te starten met "Full Snow and Metal" (met stalen spikes) zou onze nieuwe kijk op de "ideale lijn" direct verraden. Daarnaast zou het wellicht een overvloedige vonkenregen kunnen genereren, dat weer tot discussie kan leiden bij de wedstrijdorganisatie in Olen.
De oplossing was eenvoudiger, dan onze man in Pau kon vermoeden: "Petrol Tuning". Diverse synthetische epo's en epi's zijn door onze welbekende dr. F. ter beschikking gesteld en op een niet nader te noemen baan, hebben wij veelbelovende resultaten kunnen noteren.
Op basis van motorvermogen specificaties kunnen we na een mathematische vergelijking, concluderen dat wij onze rondetijden met 40% kunnen reduceren. Echter en gelukkig, werkt het goedje maar voor drie uur. U begrijpt, dat "Petrol Tuning" zal op slinkse wijze tijdens de overname door een niet nader genoemd persoon worden toegevoegd. En de synthetische substantie is uiteraard niet meer actief bij de overdracht van de ter beschikking gestelde race-kart.
Onze man uit Zandvoort De "ideale lijn" - specialist is momenteel, en ook in de nachtelijke uren, nog steeds actief. Na heel veel praktijkervaring op de openbare weg, voorts is hij een graag geziene gast bij de tv-progamma's "Blik op de Weg" en "Wegmisbruikers" en mede hoofdsponser van het Centraal Justieel Incasso Bureau, heeft onze man uit Zandvoort een nieuwe theorie bedacht op basis van zijn eigen motto: "Corners, there are no corners".
Op basis van deze baanbrekende gedachte en theorie zijn vele computersimulaties uitgevoerd en momenteel is er een team van de DTM-klasse, die in dit weekend te Zandvoort praktijkervaring opdoet. Helaas, hebben zij nog niet het evenwicht gevonden tussen theorie en praktijk en belandde direct na de start in de grindbak voor de Tarzanbocht.
Laatste bericht Zojuist ontving ik het bericht dat onze man uit Pau bij de 24 uurs race niet aanwezig kan zijn, daar hij op het Federaal Bureau van de Gendarmerie momenteel wordt verhoord. Maar het pakketje is onderweg.
Wordt vervolgd …
Onlangs ontving ik een sommerend verzoek van mijn “teamleader” om een opgave "aanwezigheidsstatus juni 2007" te verstrekken. U kent dat, zo’n ritten- of urenadminstratie. Of ik dat even wilde invullen, want de kartingorganisatie heeft in juni te vergeefs een aantal malen voor mijn deur gestaan.
Dat was niet zo gek, want ik was op dat moment helemaal niet in Nederland, maar in Mexico op de hoogvlakte waar mijn familieleden diverse loop- en fitnesstrainingen deden en uitvoerden. Een back-up voor de 24 uur van Olen. Ja, met zuurstof verrijkt bloed kom je wel een end.
In de City heb ik nog wat epi’s en epo’s ingeslagen en bij mijn zeer goed bevriende adviseur en arts dr. F. heb ik nog wat tabletten op de kop weten te tikken. Inmiddels, een aantal weken later ben ik bijna gereed met het blinderen en installeren van mijn zogenaamde “human pitstreet” in mijn auto. Van alle gemak voorzien, krantje lezen, slikken en tappen.
Binnen een half uur ben ik weer het mannetje en kan ik met 150% extra power weer de baan op. Echter er is wel een neveneffect; gevoel van richting ben ik dan geheel kwijt. Als mijn teamgenoten mij de richting aanwijzen waarheen iedereen rijdt, dan vind ik het wel. En mocht het niet lukken, dan verander ik de naam “Hekkensluiters” wel in “De Spookrijders”.
En dat ze mij in Italië hebben gezien is harstikke onzin. Daar hebben ze geen kartbanen, althans rond het Garda Meer is volgens mij een grote kartbaan.
(Opmerking: enige overeenkomst van personen of voorvallen berust geheel op louter toeval)
Zaterdagavond was de training en kwalificatie voor het 24-uurs evenement van Olen. Zo en zo belangrijk om op deze baan rondjes te hebben gedraaid, om niet tijdens de wedstrijd veelvuldig uit de baan te vliegen. 4 teamrijders van de "Hekkensluiters" waren aanwezig. Met 4 heats konden we onze onderlinge kracht en kunde meten. De sterrijder van de Hekkensluiters kon zich later in de avond tijdens de kwalificatie nogmaals bewijzen.
Later in de avond druppelden de rijders van de overige teams binnen. Met spreekt hier van coureurs c.q. piloten. Aan de outfit en later de neergezette rondetijden, werden de verschillen met de Hekkensluiters duidelijk zichtbaar. Deze bedroegen seconden met de top. En in de top zelf, waren de verschillen een paar tiende en zelfs een paar honderste van een seconde!
Ter hoogte van Zundert, het dorp van die bekende slager van het botermerk "Croma", dacht ik terug aan de geslaagde avond en concludeerde ik, dat het een zware klus gaat worden en het kwestie wordt van "goed bij blijven".
Geen popconcert, geen Le Mans, maar wel 24 uur karten. Ik had er nooit van gehoord, maar sinds enkele dagen zit ik er “midden in”.
Het is een jaarlijks terugkerend festijn die plaatsvindt in de Belgische Kempen. Door een bevriende relatie ben ik uitgenodigd om hieraan mee te doen en eventueel een bijdrage te leveren aan het teamresultaat. Aan het laatste moet nog worden gewerkt. Mijn Go-kart ervaringen zijn beperkt tot zogenaamde heats van 10 minuten en voordat ik in de laatste ronde in mijn ritme was - lees: rond reed zonder uit de bocht vliegen - werd er afgevlagd of had ik al voortijdig de zwarte vlag te pakken.
Gelukkig heeft het team de naam “Hekkensluiters”. Ik zal er aan werken om niet de hekkensluiter van de "Hekkensluiters" te worden. En Michael Schumacher was toch ook met karten begonnen?
De 24-uurs race van Olen zal plaatsvinden op 4 en 5 augustus a.s. Voor meer informatie: www.goodwillkarting.be.
De winnaars zijn al lang bekend. Eén vaart nu als trainingsboot in andere kleuren en merk in de wateren van het Amerikaans continent. In het Carïbisch Gebied heeft ABN AMRO 1 wederom diverse overwinningen behaald. De laaste zeges zijn voor ABN AMRO. Binnenkort wordt de laatste boot overgeschilderd en houdt het definitief op voor zowel het sportief als promotioneel succes van de bank.
De bank die nu in de schijnwerper staat. Een merk dat ophoudt te bestaan? Making more possible?
Voorlopig blijft www.supporterteamabnamro.com nog in de lucht. Deze website geeft de bezoeker nog de gelegenheid om na te genieten van het succesvolle evenement van 2005 en 2006.
In 2008 is de volgende editie, de lijntjes zijn uitgegooid ...
Weblinks: www.supporterteamabnamro.com www.volvooceanrace.org
Het avontuur van dichtbij beleven
Nu heb ik wel wat met zeilboten, maar ik behoor (nog) niet tot de nautische enthausiastelingen. Ik kan mij jaren geleden de reportages van Conny van Rietschoten herinneren. Onze nautische held, die na een hartaanval doorvoer.
17 dagen geleden is het grootste zeilevenement de Volvo Ocean Race 2005-2006 van start gegaan. Het heeft wellicht niet de media aandacht die het verdient. Na wat rondspeuren op het internet, kwam ik vrij snel achter dat Neerlandse bank, de ABN-AMRO twee teams sponsort. Betere publiciteit kan je niet hebben, want de twee jachten staan momenteel aan kop.
Al surfend op de website van de Volvo Ocean Race stuitte ik op virtuele software die - na een online update - de posities, snelheden, windsnelheden, enz. weergeeft. De informatie wordt elke zes uur geupdated, incluis het weer. Een aanrader om vanuit je luie stoel de omstandigheden ter plekke in te leven! Ook voor diegene die af en toe zeilt of graag er naar kijkt.
Weblinks: team.abnamro.com www.volvooceanrace.org
Eindelijk de tijd genomen om OpenBC weer eens op te pakken. Het (internationale) Digitale Business Netwerk. Ik concludeer dat het enorm is uitgebreid en de aanmeldingen nog steeds doorgaan …
Een groot succes voor de initiatiefnemers en het werkt nog steeds. Ik heb intussen mijn premium-lidmaatschap betaald en toegang tot alle mogelijkheden van het digitale netwerk systeem. Al snel kom ik tot de ontdekking, dat het niet alleen maar ICT-bedrijven en headhunters zijn die zich voortvarend aanmelden, maar ook ondernemers uit diverse branches.
De komende “donkere” maanden maar eens voortvarend met het systeem bezighouden. Immers, dit weekend heb ik een uur tijdswinst.
Wellicht een mooie gelegenheid om op deze link: https://www.openbc.com/hp/Ferdy_Rozenberg te klikken.
Het dilemma, ethiek van bedrijfsvoering en lijkenpikkerij
Het dilemma Je ziet vele advertenties aan je voorbij komen. “Succesvol zakendoen”, “banken die met je meedenken”, “groeikansen”, “tot € 125.000,- online krediet zonder een jaarrekening”. Holle en zinloze woorden. Wakker worden in de realiteit.
Je komt in de situatie dat één van je trouwste opdrachtgevers kopje onder dreigt te gaan. Een samenwerking die in vele jaren is uitgegroeid tot een uitmuntende persoonlijke relatie. Het zakelijk belang komt hier ook om de hoek kijken. Je hebt een fors bedrag nog tegoed van je opdrachtgever.
Uiteraard verdedig je je financieel belang en je wil niet zonder enige strijd ten onder gaan. Immers, elke euro die je kan binnenhalen is meegenomen. De tijd schrijdt snel voort en je weet dat het einde nadert. Alle middelen heb je inmiddels aangewend om je vordering niet als oninbaar te verklaren. Het is zakelijk “all in the game”.
Maar, emotioneel grijpt het je aan. Je bent er dagen mee bezig. Een mengeling van eigen belang en medelijden voor de andere partij. Het evenwicht is zoek. De persoonlijke relatie komt onder druk, ondanks dat je de feiten probeert te relativeren. Een haast onmogelijke zaak.
Ethiek van bedrijfsvoering Tot hoever mag je gaan? De beste stuurlui staan aan wal. Over de lijn houdt gelijk in overgaan tot persoonlijke beschadiging. Dus, netjes voor de lijn. Feiten op een rij, en vertrouwen – ondanks die een behoorlijke deuk heeft opgelopen – in de toekomst. Immers, na elke nacht komt weer de zon op. Contact houden en blijven informeren.
De tamtam gaat uiteraard door en gauw verneem je dat een andere partij – ook een toeleverancier met een vordering – steun zoekt bij medeleveranciers om tot een “coupe” over te gaan. Gelukkig – en dat is niet zonder reden – word ik niet benaderd. De andere debiteur passeert niet alleen de lijn van de ethiek van bedrijfsvoering, maar rent als een kip zonder kop over de lijn. Eigen belang voorop, zoveel mogelijk schade berokkenen aan de opdrachtgever en “go for the kill”. Echter blijkt, heeft hij niet de moed en durf om het faillissement aan te vragen en ging het alleen om het grote persoonlijke ego van de ondernemer die zijn ondernemerskunde dodelijk overschat.
Lijkenpikkerij “Overschatting van een ondernemer die zijn belang voorop stelt en de waarde van het ondernemen niet kan taxeren, geen inschatting kan maken van menselijke en zakelijke contacten en verbindingen, is op den duur gedoemd om grote onherstelbare blunders te begaan.”
Wat doe je allemaal als je zelfoverschatting een route aangeeft die jezelf niet meer kan overzien? E-mails versturen aan relaties van je debiteur met de medeling dat er een faillissement op komst is - welke nog niet bekend is – en dat je bereid bent om diensten over te nemen tegen een lager tarief. Ongevraagd een persbericht opstellen en versturen van je debiteur van een komend faillissement, welke nog steeds niet bekend is. Laster, laster en nog eens laster.
In mijn optiek ben je “al ver heen” en zijn de “zekeringen” in netjes zaken doen al ver doorgebrand. Het is een kwestie van tijd totdat de hoofdzekering van de wanhopige debiteur doorbrandt. In het zakendoen zijn smeuiige verhalen die het langst bewaard blijven, immers ondernemers zijn ook mensen.
Relaties van de debiteur reageren uiteraard furieus op al die rotzooi die zij ongewenst ontvangen. Een aantal grote ondernemingen spreken hun afkeer uit en “blacklisten” direct de wanhopige, radeloze ondernemer die eigenlijk de strop al om zijn nek heeft gedaan en nog net wacht op het duwtje in de rug.
Epiloog Mijn trouwste opdrachtgever heeft onlangs zelf het faillissement aangevraagd en de eer aan zichzelf gehouden. Mijn concusie is dan ook, dat vele partijen het als een moeilijke periode beschouwen, uitkijken naar een toekomst.
De radeloze en wanhopige ondernemer blijft afvragen – in zijn vicieus proces – waarom nou de hele wereld tegen hem is.
Ferdy Rozenberg
(Deze column is gebaseerd op waar gebeurde feiten)
Binnen is het 28 graden, buiten 32 graden. De ene helft van Nederland is op weg naar het strand en de andere helft is op weg van het strand. In mijn tuin is het rustig. Na een uur bak en brad, houd ik het al voor gezien. Stilzitten heeft nooit in mijn genen gezeten en in dat klein uurtje had ik ook diverse teksten bedacht en in mijn hoofd geschreven.
Genoeg te doen. Vele nieuwe zaken op alle fronten. Lancering van een nieuw product. De volgende nieuwsbrief voorbereiden. Deze heb ik voor morgen gepland. En het uitwerken van een wensenpakket waaraan een consultancy bedrijf aan dient te voldoen. Er rekening mee houdend, dat er niet allerlei wollige terminologiën worden beschreven. Met grote stappen gauw thuis. Zo ook het internet, uitvoerige informatie over de geschiedenis toegevoegd aan de site.
Ferdy Rozenberg Senior partner Fur Group
Oh ja, bloggen. Het zit nog niet in mijn systeem om plichtsgetrouw hier mijn dagbelevingen, overpeinzingen te plaatsen.
Daarom toch een aantal items en krabbeltjes waar ik op korte termijn aandacht aan hoop te besteden: - Mambo, klinkt exotisch, maar het is een open source CMS versus betaalde CMS-systemen; - gedragsregels, huisregels, afspraken, moraliteitsregels en loyaliteitsregels. [ heb ik meer over gelezen ]; - het grote Fur Group fotoboek; - Skype en de toekomst; - in competion en "slagingskansen" - de ultieme telefoonacquisitie.
Het klinkt allemaal spannend. Even geduld, later meer...
Het bedrijfsleven gaat op slot en heeft vrij de komende dagen. Een mooie gelegenheid om in alle rust de achterstanden netjes bij te werken. Alle kladblaadjes, telefoonnotities hebben prioriteit. Een heerlijk gevoel geeft het om ongestoord de stapels door te nemen en te behandelen.
Te weten dat ik in de komende dagen realtime het fileleed kan volgen op de Nederlandse snelwegen. Van mij mag het regenen. Al gun ik het vakantiepubliek niet. Wel goed voor mijn tuin en graspollen. Het is in ieder geval groen aan’t worden.
Ook een mooie gelegenheid om de computersystemen eens weer eens te backuppen, controleren en ontdoen van mogelijke virussen, spyware en vertragingssoftware. Leuke evenementen bedenken voor de Fur Group Campagne 2005.
Heerlijk, al die tijd. Jammer, dat het eind van de week voorbij is.
Blogger, bloggen, weblog, webloggen. Weer iets nieuws, maar het bestaat al zo lang als de weg naar Kralingen...
Ik heb mij gauw verdiept in het fenomeen Bloggen. Dus snel naar blogger.pagina.nl. Doorgestuurd naar weblog.pagina.nl. Het is onvoorstelbaar wat je daar allemaal tegenkomt. Ik loop dus achter...
Wat is nu de missie van webloggen? Er is geen missie. Inhoudelijk voor de vuist wegschrijven, over van alles, wat je wel of niet zint.
Ik heb dan maar voor de Fur's Corner Blogger pagina een under construction balk geplaatst. Immers, het zal nooit af zijn. Inhoudelijk dan maar voor de vuist wegschrijven. Ach, het lijkt mij voor de lezer ook wel eens leuk om achter de schermen te kijken hoe en waarom iets ontstaat, zonder dat er een al te zakelijk tintje wordt meegegeven.
Een aantal maanden geleden las ik een artikel (en ik gooi interessant materiaal nooit weg) over Blogs, het marketinginstrument van de toekomst.
Marketeers gebruiken het blogmiddel massaal voor PR-doeleinden en als nieuw servicekanaal voor hun consumenten. Volgens hen worden weblogs door bedrijven gezien als 'neutrale gebieden', waar organisaties op een goedkope en indirecte wijze PR kunnen bedrijven, eventuele schade aan hun image kunnen bijsturen, en consumenten kunnen lokken met verrassende content'.
Klinkt veelbelovend, maar volgens mijn "Bartjes logica" zijn wij nog niet zover. Wel, kan het invloed hebben op het gevonden worden in zoekprogramma's. Immers, deze indexeert nog steeds op de content van je pagina...
Mmmm, toch nog verdiepen in Bloggen....
